Po cichutku....

 Długo mnie tu nie było, bo długo mnie też nie było w sobie. Ale dziś wracam, nie żeby coś udowodnić – tylko żeby dać sobie chwilę prawdy.

Tak po cichu, bez niczego - serduszko zgasło...

Tak ciężko wstać mi z łóżka - proszę wróć do nas!

Myślałam, że w życiu przeszłam już przez piekło, a 

prawdziwe piekło zaczęło się jak Twoje serduszko przestało bić.

Jakim piękny prezent 1 kwietnia - 6 tydzień....

Kiedy usłyszałam serce, że we mnie są dwa serduszka - było to najpiękniejsze uczucie...

Tata- oszalał, dbał o nas, żebyśmy się nie przemęczali, jedli zdrowo a jak bardzo kocha nas...

Czułam, że nie jestem sama... Aż do czasu jak nie czułam Ciebie - nierealne za wcześnie żebym Ciebie czuła, a jednak .... "Czuję jakbym nie była już w ciąży"

Później pojawiło się lekkie plamienie - od razu lekarz, a tam serduszko nie pracuję - przykro mi!

Przykro? - a mi serce rozpadło się na tysiąc kawałków....

Proszę udać się do szpitala...

Ja pojechałam do domu i z tatą już chciałam jechać do szpitala...

Naiwnnie wierzyłam, że lekarz się pomylił.

I to było  na tyle...

W domu wszystko zaczęło boleć, rozrywać mnie - szybko szpital - i co? została tylko pustka...

Nasze największe marzenie - stało się tylko wspomnieniem ....

Ten świat stał się pusty, bez uczuć, bez znaczenia... 

Tęsknię za Tobą, w myślach tulę, i choć z bólem próbuję się pogodzić to oddychać bez Ciebie nie mogę. Jest Ci tam dobrze?

Wierzę, że jeszcze na ziemi się u nas pojawisz i tylko to daję mi siłę do oddechu...

Walczę o każdy krok, aby wyjść z domu - ale Twój tata - to bohater gdyby nie on - poddałabym się, a przecież walczyć do Ciebie musimy - dać przykład, że nigdy się poddać nie możemy. Żyję z dnia na dzień z myślą, że przytulę Ciebie i powiem jak bardzo Cię kochamy! To tylko czas nas dzieli, bo kiedyś będziemy wszyscy razem i tak bardzo szczęśliwi. Jeszcze nie wiedzieliśmy czy chłopiec czy dziewczynka a już tak bardzo marzyliśmy i kochamy! 

Tekst napisałam wcześniej, ale nie opublikowałam - teraz mam siłę i wiarę żeby to zrobić....

I choć wszystko we mnie pękało, choć nie umiałam złapać powietrza bez Ciebie – dziś, po czasie, zaczynam rozumieć, że Ty wcale nie zniknęłaś.

Ty jesteś we mnie.

W każdym cichym westchnieniu, gdy budzę się rano. W każdym spojrzeniu na Twojego tatę, który choć silny – nosi ten sam ból. W każdej chwili, gdy chcę się poddać, a jednak nie przestaję walczyć.

Może to nie był jeszcze nasz czas. Może wszechświat zrobił błąd. Może Bóg milczał, kiedy krzyczałam w myślach.
Ale wiem jedno:

Ty mnie nauczyłaś kochać do granic. I ja już nigdy nie będę tą samą kobietą.

Bo jestem mamą. Twoją mamą. I Ty zawsze będziesz częścią mnie.
A kiedyś… przyjdzie dzień, że znów się spotkamy. Bez bólu. Bez straty.
I wtedy powiem Ci wszystko to, co noszę teraz cicho pod sercem:

Kocham Cię. Dziękuję, że byłaś. Że jesteś. Że będziesz.